"به نام قدرت مطلق الله"

خلاصه وادی سوم 91:

                                                                                                      

                                                                                                     

اصولا 99% انسانها بیمارند و در تفکراتشان مشکل وجود دارد یا اصل مطلب را متوجه نشده اند که ما در این 14 وادی سعی کرده ایم که این مسائل را پله پله مطرح کنیم و با عملی کردن این وادی ها می توانیم تفکرات و اندیشه خود را تغییر دهیم و در نهایت پندار ما (تفکرات ما) گفتار ما ( نحوه صحبت کردن ما) و کردا ر ما ( عملکرد ما ) تغییر می کند . 

                                                                 

                                                                                

در وادی اول یاد گرفتیم که باید برای زندگی خود برنامه ریزی داشته باشیم و با تفکر جلو برویم در وادی دوم گفته شد که ما موجود بی ارزشی نیستیم برای مثال گاهی از یک جوان 30 ساله می شنویم که می گوید از من گذشته است که این حرف غلط می باشد .

                                                                   

                                                                        

وادی سوم مرحله دیگری را به ما نشان می دهد و می گوید باید دانست که هیچ انسانی به میزان خود انسان به خویش خویشتن فکر نمی کند تیتر وادی با باید شروع می شود و وقتی جمله ای با باید شروع می شود یعنی مو لای درزش نمی رود و ما قطعا باید آن را بدانیم که هیچ موجودی به اندازه خود انسان به خودش فکر نمی کند . ضرب المثلی هست که می گوید همه یاری کنید تا من شوهرداری کنم . این برای تمام انسانها صادق است ،تو لباس را اتو کن، تو خانه را تمیز کن، یک مهمانی می خواهند بگیرند باید همه به آنها کمک کنند . بعضی انسانها هستند که فکر می کنندکه دیگران بایدکارهای آنها را انجام دهند و به خودشان اعتقادی ندارند و به جایی می رسند که خودشان سرخودشان را شیره می مالند برای مثال می گویند من که بلد نیستم غذا درست کنم پس دیگر این کار را انجام نمی دهم من می خواهم غیبت نکنم ولی نمی توانم من می خواهم تجسس نکنم ولی نمی توانم دست خودم نیست . پس دست کیست ؟ همه چیز در دستان خود ما قرار دارد با صورتی حق به جانب مرتکب اشتباه می شوند ولی به عهده نمی گیرند هر کس بخواهد مسئولیت افکار، اندیشه و خراب کاری های خود را به عهده دیگران بگذارد و منتظر باشد که دیگران مسائل او را حل کنند همیشه درگیر است . باید مسئولیت کارش را بپذیرد مثل این است که من بگویم من دزدی می کنم ولی دست خودم نیست خیلی  دعا هم می کنم که این کار را انجام ندهم ولی موفق نمی شوم یعنی به گونه ای حرف خود را می زند که گویی نیروهای مخرب و جن او را مجبور کرده اند که مرتکب دزدی شود . القائات منفی وجود دارد ولی این ما هستیم که انتخاب می کنیم مثلا می گویند همسرم مرا کتک می زند از قدیم گفته اند تا پا روی دم سگ نگذاری کاری ندارد حتما کاری می کنی و یا با حرفت او را می سوزاتی وحرصش را در می آوری و...یعنی قضیه دو طرفه است کتک زدن کار خوبی نیست ولی در بعضی موارد طرف مقابل کاری می کند که از صد فحش و ناسزا بدتر است مطیع نباش ولی تفکر و اندیشه کن وبرنامه ریزی داشته باش حتی اگر طرف دیوانه است حرصش را در نیاور باید بدانی رگ خواب همسرت کجاست بعضی اوقات می گوییم این همه دانستن به چه درد میخورد مثلا رودخانه گاو خونی به کجا می ریزد و...دانستن اینها خوب است ولی به چه دردی می خورد ؟ اینها همه اطلاعات عمومی هستند ما هرچه از وادی ها یاد می گیریم باید به دردمان بخورد پس باید آغاز کنیم یعنی اگر بیمار هستیم کاری کنیم که بیماری برطرف شود اگر افسردگی داریم به آرامش برسیم اگر بحرانهای متعددی داریم به آسایش برسیم پس به همین دلیل ما آغاز می کنیم .  

                                                

باید به طبیعت نگاه کنیم و از آن درس بگیریم تمام بزرگان از طبیعت درس می گیرند و تمام مسائل از طبیعت الگوبرداری می شود . اگر امروز انسانها هواپیما را اختراع کرده اند از پرواز پرنده ها الگوبرداری کرده اند طریقه شنا کردن و ساخت زیر دریایی را هم از روی ماهی ها الگوبرداری کرده اند می بینیم که درخت در زمستان خشک می شود و در بهار شکوفه می کند و سبز می گردد هوا گرم می شود و سرد می گردد رودخانه های خشک دوباره جاری می شوند درختان می میرند و زنده می گردند .  

ما با تفکر باید راه را پیدا کنیم کلید برای بازکردن و گشودن هر مشکلی است اگر کلید در یا گاو صندوق نباشد نمی توانیم آن درها را باز کنیم البته اگر در محکم نباشد می توان آن را باز کرد در غیر این صورت نمی توان وارد شد اگر ما با تمام کاوش گران هم نشین باشیم هیچ اتفاقی برای ما نمی افتد مگر اینکه خود شروع به کاوش کنیم اگر کسی با شعرا نشست و برخاست کند شاعر نمی شود مگر شروع به شعر گفتن کند در حل مشکلاتمان مثل مشکلات جسمی مشکلات روانی مشکلات بی خوابی مشکلات فقر مشکلات عاطفی مشکلات عشقی مشکلات مواد وغیره باید خودمان حرکت کنیم پس بیشترین باربردوش خودمان است ما باید این را بدانیم  و بپذیریم که مسئولیت حل مشکلات ما به عهده ی هیچ کس نیست مگر خودمان البته نقش دیگران را نمی شود نادیده گرفت آنها هم مهم هستند ولی باز هم نقش اول به عهده ی ماست چون ما به این حیات می آییم تا مشکلات را حل کنیم و بیاموزیم .وقتی به  یک بچه اول دبستانی مسائلی را برای حل کردن می دهند برای آموزش اوست تا یاد بگیرد بچه سوم و چهارم دبستانی هم یکجور آموزش می گیرد ما هم که بزرگتریم باید جور دیگری بیاموزیم بنابراین باید با تفکر تلاش و امیدواری برای پیدا کردن کلید حرکت کنیم گروهی از همسفران برای آموزش به کنگره می آیند اینها فکر می کنند که برای مسافرشان درکنگره حضور میایند ممکن است در ابتدا اینطور باشد ولی در اصل آنها برای خودشان می آیند چون تخریبهای همسفران بسیار زیاد است حتی بیشتر از مسافر پس آنها در وحله اول برای خودشان می آیند و در وحله دوم برای مسافر . در برخی موارد می شود گفت که مسافر در مقابل همسفر شاه است یعنی اینقدر تفاوت وجود دارد پس همسفران باید به کار خودشان بچسبند ضرب المثلی هست که می گوید قاچ زین را بگیر سواری پیش کشت پس باد به قبقبشان نیاندازند که برای مساعدت می آیند ما این را قبول داریم ولی خودشان باید آموزش بگیرند آنها هم باید بدانند که نمی توانند تمام مشکلات مسافر را حل کنند ممکن است مشکلات متعددی داشته باشیم اقتصادی،روانی،جسمی،عشقی و...این مشکلات بیانگر چه هستند و چه مفهومی دارند ؟  

                                                                                                

یکی این است که درگذشته درست عمل نکرده ایم و راه را اشتباه رفته ایم چه دانسته و چه ندانسته که این کار حکم کاشت بذرهای تلخ را دارد به عنوان مثال می توان گفت ما باید چکاپ می کردیم اما این کار را نکرده ایم و یا داروهایمان را نخورده ایم یا قسط بانک را نداده ایم یا سالها با همسرمان درست رفتار نکرده ایم یا پولی را قرض کرده ایم و پس نداده ایم پس ما این بذرها را کاشته ایم که روزی سردر می آورند میوه های تلخ تمام مزرعه ما را پر کرده اند و ما با آنها مواجه هستیم انتقاد کردن و نشان دادن مشکلات خوب است ولی باید چه کار کرد ؟ باید در کنار انتقاد راه حل هم داده شود مثلا یک زمان اتفاق می افتد که می گوییم خود کرده را تدبیر نیست یعنی اگر کسی اشتباهی کرد  همه چیز را رها کند یا خود را رها کند و یا دیگران سوژه را رها کنند این اشتباه است باید گفت خود کرده را تدبیرهست چرا ؟ چون باید دانست هیچ موجودی به میزان خود انسان به خویشتن خویش فکر نمی کند این باید در اندیشه ما برود که هیچ کس برای ما کاسه داغتر از آش نمی شود هیچ کس در دنیا پیدا نمی شود که بیشتر از حسین دژاکام به حسین دژاکام فکر کند پس هر انسانی بیشترین فکر را راجع به خودش ،خودش می کند پس تفکر و تدبیر می کنیم تا مشکلات را یکی یکی برداریم . 

                                                                      

برداشت دوم این است که در بوجود آمدن  مشکلات امروز من خود من هیچ نقشی نداشته ام مثل بیماری هایی که مربوط به ژن می باشد و مادرزادی است از پدر و مادر به ما منتقل می شود و یا انواع و اقسام مشکلات جورو واجور که خود ما دربوجود آمدن آن نقشی نداشته ایم مثلا معامله ای انجام داده ایم و سند منگوله دار را گرفته و ثبت را انجام داده ایم ولی دو سال بعد معلوم می شود خانه به پنج نفر فروخته شده است تو کارت را درست انجام دادهای ولی باز هم مشکل ایجاد شده پس حالا که ما یکسری مشکلات ناخوانده داریم باید چه کنیم ؟

                                                                                                  

1.دسته اول می گویند این سرنوشت ماست و یا شانس ما اینگونه است و یا طبیعت اینگونه تاس انداخته است(آلبرت انیشتین: خداوند برای اداره جهان تاس نمی ریزد. ) این دسته از افراد برخورد سختی ندارند و به راحتی می پذیرند .

                                                                                                         

2.دسته دوم می گویند تقصیر پدر و مادر من است که من را با ژن معیوب به دنیا آورده و یا چرا من در خانواده مشکل دار به دنیا آمده ام ؟  

                                                                                        

3.دسته سوم می گویند این تقصیر زمین و آسمان است که من را مجبور کرده که پا به هستی بگذارم و یا این تقصیر سایر انسانهاست که این مشکلا ت را برای من بوجود آورده اند و یا...                               

حال باید چه کرد ؟  یا در جای خود بنشینیم بسوزیم وبسازیم یا خداوند یا فردی پیدا شود و مشکلات ما را حل کند و یا به زمین و آسمان ناسزا بگوییم . 

                                                     

در ابتدا برای حل مشکلاتشان با خداوند با زبان خوش صحبت می کنند بعد به زجه و ناله و زاری می افتند و بعد کفر و ناسزا شروع می شود ، لطیفه ای در این زمینه وجود دارد که می گوید : مردی یک گاو شیری و یک الاغ پیر داشت الاغ پیر و زمین گیر شده بود و نمی توانست کار کند و فقط می خورد مرد به درگاه خداوند دعا کرد که خدایا درد این الاغ را کم کن و او را ببر من هم سه روز روزه می گیرم تا این نیت انجام شود مرد سه روز روزه گرفت و روز چهارم گاوش می میرد مرد رو به خدا می کند و می گوید تو که فرق بین گاو و خر را نمی دانی پس چگونه خدایی می کنی !                                                        

داستان دوم : در روستایی خشک سالی بود و هیچ محصولی به دست نمی آمد کدخدای روستا مردم را جمع می کند تا نماز بخوانند و باران ببارد ازقضا نماز خوانده شد و باران شروع به باریدن کرد ولی بند نمی آمد و نزدیک بود خانه ها از بین برود کدخدا رو به خدا کرد و گفت : می دانم تو خدایی ولی سررشته این خانه ها دست من است اگر پنج دقیقه دیگر هم ادامه بدهی ساختمان ها می ریزد .