به نام خداوند یکتا

معمای زمان



بطور حتم همه  ما در مورد زمان اطلاعات بسیار کمی داریم برخلاف تصور اکثر مردم زمان کمیت ساده ای نیست و مطالب بسیاری از آن در پاره ای از ابهام مانده است.
مساله نسبیت سالها قبل توسط ائمه اطهار علیهم السلام به سادگی بیان شده است امام صادق(ع): زمان به ذاته وجود ندارد و فقط بر اثر احساسات ما برایمان موجودیت می یابد و برای ما عبارتست از  فاصله بین دو واقعه
انشتین می گوید: زمان ، زمان نیست و شاید هم هر زمانی ، زمان نباشد.

زمان هم یکی از مخلوفات خداست و خداوند قبل از زمان موجود بوده و پس از فنای زمان هم باقی خواهد بود ما در این دنیا مانند شخصی هستیم که از ابتدای عمر در اتاقیست که تنها یک پنجره  کوچک به خارج دارد بدیهی است که اگر یک قطار از جلوی این پنجره عبور کند نمی تواند تمام قطار را یکباره ببیند بنابراین این شخص ناچار است برای مشاهده تمام قطار زمان قائل شود یعنی واگن هایی که از برابرش عبور کرده اند گذشته ، واگن هایی که در حال حاضر می بیند حال، و تعدادی که هنوز ندیده است آینده می پندارد اما کسی که در خارج از اتاق است می تواند با یک نگاه تمام قطار را بدون صرف زمان به یکباره ببیند. خداوند و کسانی که خارج از دنیا به سر می برند اینطورند و وقایع گذشته ، آینده را که برای ما وجود ندارند را موجود می بینند .

اگر یک بطری قرار است فردا بشکند از هم اکنون در محل شکسته است و بخصوص از مدتها پیش شکسته بود و ما فقط در همان لحظه ای که بعد چهارم (زمان) اجازه می دهد آن را درک می کنیم.زمان به خودی خود وجود ندارد و همیشه بسته به کسی است که آن را به تصویر در می آورد همیشه حال است نه گذشته ی مطلقی وجود دارد نه آینده مطلقی...

منبع:کتاب معمای زمان(محمدرضا سر کلزایی)